امروزه اتومبیل های لیموزین مقامی نازل یافته اند. کارگاه های کوچک، اتومبیل های مختلف را آنقدر می کشند و از حالت اصلی خود خارج می نمایند که دیگر از زیبایی و اصالت آن چیزی باقی نمی ماند . این فاجعه بر سر اتومبیل هایی مانند جیپ ها مرو و سایر اتومبیل های suv که هیچ تناسبی با یک لیموزین ندارند نیز آمده است. البته در این خودرو سازانی مانند مرسدس بنز هم چنان به تاریخ خود پایبندند و لیموزین هایی بر اساس مدل 600 s تولید می کنند که هنوز هم مانند اجداد خود زیباست.

در سال های دهه 60 میلادی وضع لیموزین ها به گونه دیگری بود . این خود روها تنها توسط خود کارخانه مادر یا کارخانه های دیگری که در سطوح بالایی کار تبدیل اتومیبل ها عادی را به لیموزین انجام می دادند تغییر می یافتند. یکی از این کارخانجات lehmann-peterson بود. که تمرکز خود را بر روی تولید مدل های استثنایی بر اساس لینکلن کنتبننتال انجام می داد .

lehmann-peterson در سال 1963 در پی ملاقات آقای «رابرت  پیتر سون » با آقای George Lehmann پایه ریزی شد . آقای « پیترسون » درزمینه مسابقات اتومبیلرانی ایندیناپلیس فعالیت میکرد و سرمکانیک بود و Lehmann یک جوان 21 ساله بود که ثروت هنگفتی از پدرش به ارث برده بود . در یک انبار کوچک در شیکاگو آنها یک لینکلن را از وسط به دو نیم کردند و 34 اینچ  به طول آن افزودند و سپس  بر روی اولین محصول خود آرم lehmann-peterson  را نصب کردند .

فورد از این اتومبیل استقبال زیادی نمود . بخ خصوص طرز چیدمان صندلی ها ، بخش عقبی رابه یک فضای منسب برای گفتگوی سرنشینان تبدیل کرده بود زیرا صندلی ها روبه روی هم بودند . فورد این اتومبیل را از لحاظ انجام ایمنی و استحکام مورد آزمایش های سخت قرار دارد و سرانجام در 25 فوریه 1964 پس از 40 هزار مایل آزمایش فورد lehmann-peterson   به توافق رسیدند .

در نگاه اول یک لینکلن کنتیننتال لیموزین را باید مهیب توصیف کرد . در روز آزمایش با این اتومبیل سیاه رنگ به گشت و گذار پرداختیم . تقریباً همه مردم درخیابان به خودروی ما نگاه میکردند . مخصوصاً زمانی که در یک میدان کوچک گرفتار ترافیک شدیم . ابعاد عظیم ، درهای عقب Suicide ( درهایی که لوله های آنها در سمت عقب قرار دارند و به سمت جلو باز می شوند ) خطوط بدنه ساده و جذاب و البته رنگ مشکی آن قلب انسان را تسخیر میکند . در جلوی اتومبیل جلو پنجره و چهار چراغ گرد در یک مجموعه مستطیلی گرد آمده اند و نوشته کنتیننتال نیز در پیشانی آن خودنمایی می کند . درکنار شیشه جلوی اتومبیل یک پروژکتور قوی قرار دارد که در قسمت عقب آن  آن یک آیینه قرار گرفته است . در موتور به نسبت کوچک است .

در نمای عقبی نیز محل قرار گیری چراغ ها که بخشی در روی سپر کرومی و بخشی در روی گلگیر عقب بوده ، چهره  ای کلاسیک به آن می دهند . قالپاق ها بسیار ساده و متناسب با بدنه شکیل آن است . این اتومبیل دارای دو بخش کاملاً مجزا است . یکی قسمت راننده و سرنشین کناری و دیگری بخش عقبی که می تواند پنج نفر را در خود جای دهد . این دو بخش به وسیله یک دیواره که در بالا شیشه ای است که از هم جدا می شوند . این بدنه معنی است که در صورت بسته بودن شیشه ، راننده قادر نخواهد صدای نفرات در بخش عقبی را بشنود .

در ابتدا با باز کردن در جلو وارد بخش راننده شدم . این قسمت از چرم زرشکی پوشیده شده بود . نشان دهنده ها در یک مجموعه بزرگ جلوی روی راننده قرار دارند . جالب آن است که همه چیز جلوی شما به شکل مستطیل است . کیلومتر شمار تا 200 مایل در ساعت شماره گذاری شده و در دو سمت ان دو دریچه سیستم تهویه مطبوع قرار دارند . در زیر آن سمت چپ درجات تنظیم کننده سیستم تهویه مطبوع قرار گرفته که دارای چندین درجه از Min تا Max است .

عقربه هنگامی که در سمت راست قرار می گیرد ، بخاری شروع به کار می کند و هنگامی که در سمت چپ قرار داده شود ف کولر روشن می شود . در نقطه مقابل این بخش رادیو قرار دارد . فرمان دو شاخه با آرم لینکلن نیز زیبایی خاصی دارد . در جلوی راننده و در روی محور فرمان یک بخش شیشه ای قرار گرفته که دارای عقربه ای است و وضعیت دنده اتوماتیک را به راننده نشان می دهد . صندلی به صورت برقی به سمت جلو و عقب حرکت می کند . صندلی ها مانند یک مبل چرمی مجلل است . همین پوشش چرمی در روی درها نیز دیده می شود .

در وسط داشبورد یک ساعت چهار گوش وجود دارد .

در مرحله بعد وارد بخش اصلی یعنی قسمت سرنشینان شدم . فضای خاصی در انجا حکمفرما بود . در هنگام نشستن دو صندلی رو به روی شما قرار دارند . مشابه همان ساعتی که در روی داشبورد وجود داشت در آنجا نیز دیده میشد .

آرم Executive Limousine نیز در بین دو صندلی دیده می شود .

بخش عقبی به صورت مجزا دارای تنظیمات سیستم تهویه مطبوع است . بسیاری از اتومبیل های ساخت lehmann-peterson  دارای یک شیشه کوچک در عقب هستند اما در نمونه مورد آزمایش شیشه آن مشابه مدل های سدان و غیر لیموزین بود . در روی در عقب دکمه های شیشه برقی و چراغ مطالعه دیده می شوند .

این اتومبیل دارای یک پیشرانه 8 سیلندر خورجینی به حجم 7500 سی سی است .

در سال 1969 lehmann-peterson   تنها 85 دستگاه اتومبیل تولید کرد که خودرو مورد آزمایش یکی از آنها بود . این اتومبیل کاملاض به صورت دست ساز تولید می شد و کارخانه L-P به طور متوسط 27 روز برای تبدیل هر دستگاه سدان معمولی به لیموزین صرف می کرد . از این زمان 5/2 روز برای باز کردن قطعات داخلی و الکترونیکی و مکانیکی و شروع برش بدنه ، 5/2  روز برای اتمام برش و جوشکاری قطعات ، 5/2 روز بر ای اصلاح مسیر سوخت ،ترمز و اگزوز 5/2 روز برای جوشکاری قطعات اضافه شده به بدنه ، 5/2 روز برای رنگ آمیزی  ، 5 روز برای سیم کشی  و نصب سیستم تهویه مطبوع عقب ، 5/2 روز برای نصب تزئینات داخلی و سقف وینیلی ، 5 روز برای تودوزی و کاربر روی جزئیات داخلی و 5/2 روز برای آزمایش و پولیش بدنه بودند .

لینکلن آزمایش شده گر چه کاستب هایی داشت که نیاز به یک بازسازی را در آن اجتناب  ناپذیر می نمود . اما بیشتر از آن تغییرات غیر استانداردی که در ترکیب داخلی آن داده شده بود به آن ضربه زده بودند . امید است مالکان این گونه خودروها که اتومبیلشان نیاز به بازسازی دارد یا اقدام به این کار نکنند یا با قطعات اصلی کارخانه این کار را انجام دهند . زیرا حتی یک زه کوچک غیر اصلی می تواند ارزش کلاسیک یک اتومیل را تا حد زیادی کاهش دهد .